Mijn liefde voor bronzen beelden begon al op jonge leeftijd toen ik werd geportretteerd door mijn moeder. Uit een vormloze homp klei wist zij een kindergezicht te vormen dat decennia later nog steeds wordt bewonderd. Het fascineerde me.

Toen ik kinderen kreeg en zag hoe snel zij groeien en veranderen, kreeg ook ik het verlangen om de tijd stil te zetten. Ik snoepte wat van de klei van mijn moeder en ging aan de slag. Niet veel later was niet alleen mijn eerste portretje geboren maar bovenal mijn passie voor boetseren. Ik verdiepte me in allerlei kunstenaars, stromingen, materiaal, gereedschap en ging in de leer, onder andere bij Guido Sprenkels en Lothar Vigelandzoon.

Beelden met een ziel

In mijn beelden probeer ik karakter en gevoel te vangen; van de onbevangenheid van een kind tot de barmhartigheid van een oude man. Ook ontroerende momenten zoals een kind dat zich verwondert over de natuur of het verdriet van een vrouw die haar kind verloren heeft, probeer ik met de grootste zorgvuldigheid vast te leggen.

In opdracht
Hoewel ik er altijd van geniet als ik mijn creativiteit de vrije loop kan geven, werk ik ook graag in opdracht. Ik heb de meest uiteenlopende beelden mogen maken; van een logo voor een bedrijf tot een brozen buste. Geen opdracht is te gek. Het is een groot plezier om samen met iemand vorm te geven aan wat diegene voor ogen heeft bij een kunstwerk. 

Troostend brons
Brons is een onverwoestbaar sterk materiaal. Het zal de tand des tijd doorstaan. Misschien is het daarom wel dat mensen ervoor kiezen om hun overleden dierbaren juist in dat materiaal te vereeuwigen. Het kan helend zijn om iemand fysiek een plek te geven in je huis of bij je bedrijf. Op die manier blijft de herinnering levend, voor altijd.